ฮ้าววว.. สาหวาดดีฮะ ผมคือนารุโตะจากเรื่องนินจาจอมคาถา
วันนี้มารับหน้าที่ให้ข้อคิดแก่ท่านผู้อ่านฮะ
หัวข้อของวันนี้ก็คือ"ตื่นสาย.. โรคร้ายที่แฝงกายไปจนโต"
.
.
.
.
.
.
ผมเองก็เป็นอีกคนที่ชอบนอนกินบ้านกินเมือง(ถึงถูกบังคับให้พูดเรื่องนี้ไง แง้แง้)
จริงๆก็ตื่นเช้าได้เหมือนกานน้า แต่ตื่นแบบไร้วิญญาณ
เคย่อ่านคัมภีร์(จริงๆก็หนังสืออ่ะแหละ)เจอว่า คนนอนดึกตื่นสายจะแก่เร็ว ง่า...
และจะกลายเป็นคนใช้ชีวิตในโลกไม่คุ้มค่า
ความตั้งใจก่อนนอนที่จะตื่นเช้าๆ..มีพลังแค่ตอนนั้นเอง
พอเช้าทีไร..พลังก็หดหายไปกับฟูก เหอ เหอ
. . . อยู่มาวันหนึ่งหลังจากที่เคยพยายามมาหลายครั้ง . . .
ผมตั้งใจแน่วแน่..ว่าพรุ่งนี้จะต้องตื่นเช้าให้ได้...
ท่ามกลางสายตาสบประมาทของ ซาสึเกะที่รักของผมและคนอื่นๆ ใจร้ายชะมัดเลยฮึ
แล้วรุ่งเช้า..เมื่อผมรู้สึกว่าแดดแยงตา..ผมรีบลุกจากเตียง
วิ่งออกหาน้ำเต้าหู้มากรอกปากเพื่อสุขภาพ(ต่อด้วยราเม็นจัมโบ้5ชาม อ้าว..เฮ้อ0.0ลืมแปรงฟันง่ะ)
วันนั้น..นอกจากจะรู้สึกดีกับอากาศยามเช้าและแสนจะภูมิใจที่เอาชนะตนเองได้แล้ว
ยังมีเวลาย่องเข้าห้องซาสึเกะไปลักหลับอีกด้วย หุหุ อิ่มจัง
.
.
.
.
.
ตื้นนอนตอนเช้า
ยิ้มให้กระจกซักครั้ง ก่อนทำอย่างอื่น
ปกติคนเรามักตื่นเช้าด้วยใบหน้ายุ่งเหยิง
ผมเคยตื่นมาหน้าเบ้ หัวฟู
เปลี่ยนบ้างก็ได้ฮะถึงมันอาจดูบ้าบอที่ยิ้มกับกระจก
แต่มันก็อาจทำให้คุณร่าเริงได้ทั่งวันเลยนะ
ปล. หลังจากวันนั้นที่ผมตื่นเช้าได้สำเร็จ มันก็หลับเข้าสู่สภาวะปกติ(ซะงั้น)
